α) Οικονομικό status, όχι ενοχές. Σε ένα τετράδιο, καθαρά νούμερα: Τι μπαίνει από τη δική της δουλειά. Τι της μένει. Αν δεν δουλεύει, τι δεξιότητες έχει που μπορούν να γίνουν έστω μικρό εισόδημα; Ένα ραντεβού με λογίστρια για να δει τι δικαιούται. Η γνώση μειώνει τον φόβο κατά το μισό.
β) Μικρή οικονομική αυτονομία. Ένας δικός της λογαριασμός. Ένα σεμινάριο, μια πιστοποίηση, ένα μικρό project. Όχι για να φύγει, αλλά για να θυμηθεί ότι μπορεί να σταθεί και να την προσλάβουν ξανά.
γ) Δίκτυο. Οι γυναίκες που φεύγουν ή μένουν συνειδητά δεν το κάνουν μόνες. Μια φίλη, μια αδερφή, μια ομάδα. Να πει φωναχτά «φοβάμαι για τα οικονομικά». Όταν το λες, μικραίνει.
δ) Το τεστ των 3 ερωτήσεων.
1. Αν είχα δικό μου εισόδημα που μου έφτανε για τα βασικά, θα έμενα;
2. Αν η κόρη μου στα 52 μου έλεγε την ίδια ιστορία, τι θα της έλεγα;
3. Μένω επειδή αγαπάω ή επειδή φοβάμαι τι θα γίνει με τη δουλειά και τα χρήματα;
Στα 52 δεν είναι αργά. Είναι απλώς διαφορετικά. Δεν φεύγεις όπως στα 27 με ένα σακίδιο. Φεύγεις, αν φύγεις, με σχέδιο. Ή μένεις, αν μείνεις, με απόφαση — όχι από αδράνεια.
Το «μένω γιατί φοβάμαι να φύγω» δεν είναι μια γυναίκα αδύναμη. Είναι μια γυναίκα που τόσα χρόνια κρατούσε τα πάντα όρθια, και τώρα ψάχνει πώς να κρατήσει όρθια και τον εαυτό της.
ΥΓ. 🤪 Το κείμενο δεν είναι ιατρικό, νομικό ή οικονομικό. Είναι εμπειρικό και ενημερωτικό για γυναίκες 40+
