Φροντίδα στην εμμηνόπαυση
ίχατε αισθανθεί ποτέ το αίσθημα ανασφάλειας στην πιθανότητα να ξεμείνετε από σερβιέτες ή ταμπόν τη στιγμή που τα χρειάζεστε επειγόντως; Είχατε ποτέ νιώσει ντροπή γιατί από την ακατάσχετη ροή αίματος (παρότι φορούσατε ταμπόν και διπλή σερβιέτα) λεκιάσατε, εκτός από τα ρούχα σας, το καινούριο λευκό σκαμπό της φίλης σας; Έχετε φρικάρει σε επίσημη δεξίωση όταν η μεταξωτή χρυσή τουαλέτα σας έχει «διακοσμηθεί» από έναν κόκκινο λεκέ, κάπου στην περιοχή των οπισθίων σας, και ενημερωθήκατε για αυτόν από κάποια άγνωστη που σας κοιτούσε με οίκτο;
Της Λεώνα Λαΐου
Εάν αυτό ήταν τεστ, θα είχα πάρει άριστα , 3/3.
Καταλαβαίνετε λοιπόν πως η ιδέα και μόνο της εμμηνόπαυσης μου έφερνε ένα μεγάλο χαμόγελο ανακούφισης στα χείλη.
Κάποτε έκανα μια επέμβαση αφαίρεσης γεννητικών οργάνων. Ξύπνησα από το πολύωρο χειρουργείο και ο αγαπημένος μου μαιευτήρας και χειρουργός μου είπε τι είχε κάνει. Έγινα έξαλλη.
«Γιατί δεν τα έβγαλες όλα να τελειώνουμε; Αφού ξέρεις πόσο υποφέρω κάθε μήνα και από τις αιμορραγίες και από τις ημικρανίες;»
Ο θυμός μου ήταν απερίγραπτος. Εκείνος, πολύ ήρεμα, μου απάντησε: «Στα 38 σου είσαι πολύ νέα για να σου κόψω την περίοδο. Θα με ευχαριστείς κάποτε που δεν το έκανα».
Αρκετά χρόνια μετά, η περίοδός μου κόπηκε απότομα και βίαια. Την ημέρα που κήδευσα τον αγαπημένο μου πατέρα. Ήταν φανερό πως δεν είχε μπει σε πένθος μόνο η ψυχή μου αλλά ολόκληρο το σώμα μου. Δεν το γνώριζα εκείνη τη στιγμή, όμως αυτό έγινε αιτία να ξεκινήσει ένα νέο ταξίδι στη ζωή μου. Να κλείσει απότομα ένας κύκλος και στη θέση του να ανοίξει κάποιος νέος, για τον οποίο δεν είχα προετοιμαστεί καθόλου… ένιωθα πως πήγαινα «ξεβράκωτη στα αγγούρια», όπως λένε λαϊκιστί.
Κατά τη διάρκεια του διπλού πένθους μου (εκτός από τον πατέρα μου, χώρισα τις ίδιες μέρες και με έναν σύντροφο ζωής πολύ σημαντικό για εμένα), ο όρος «εμμηνόπαυση» άρχισε να μπαίνει με έναν ύπουλο, ήσυχο αλλά σταθερό τρόπο στη ζωή μου. Και στην πορεία ανακάλυπτα όλους τους ενοχλητικούς τρόπους που έκανε την ύπαρξή της αντιληπτή.
Φουντώματα και εφίδρωση μέσα στη νύχτα, σε σημείο που σηκωνόμουν και άλλαζα σεντόνια.
Εξάψεις που έκαναν ζωτικής σημασίας τις βεντάλιες σε όλους μα όλους τους χώρους του σπιτιού.
Ξήρανση του κόλπου (η Σαχάρα ήταν όαση σε σχέση με αυτό που μου συνέβαινε).
Συχνουρία μέσα στη νύχτα, μεγάλος εχθρός που λειτουργούσε ύπουλα (μόνο, έτσι, για να μου τη σπάει, κόβοντας τον πολύτιμο – ήδη λιγοστό – ύπνο μου).
Συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα σαν φθινοπωρινές εναλλαγές του καιρού. Μπορεί να ξυπνούσα μέσα στη γλύκα και τη χαρά ή μπορεί να ήμουν μες τη μαυρίλα λες και είχαν πέσει τα καράβια μου έξω και να μην κάλυπτε τη ζημιά τους ούτε η ασφαλιστική… για τέτοια αθλιότητα μιλάμε.
Τα δαχτυλίδια μου που στόλιζαν τα ωραία μέχρι τότε δάχτυλά μου μπήκαν σε ένα κουτί και ξεχάστηκαν για χρόνια, καθώς τα «ωραία δάχτυλα» είχαν μετατραπεί σε χωριάτικα λουκάνικα Πηλίου από το πρήξιμο.
Οι δωδεκάποντες γόβες μου μάζευαν σκόνη στις παπουτσοθήκες, καθώς τα πόδια μου ικέτευαν μόνο για αθλητικά, παντόφλες και σαγιονάρες.
Όλοι οι στιλιστικοί μου εφιάλτες έγιναν πραγματικότητα. Η «αρχοντική μου κομψότης» πήγαινε περίπατο μπροστά στην ανάγκη του εντέρου μου να απελευθερώσει τα ανεπιθύμητα αέρια που έπρηζαν την άλλοτε επίπεδη κοιλιά μου.
Κάποτε ντρεπόμουν για όλα αυτά τα συμπτώματα. Δεν θα τολμούσα κάποια από αυτά ούτε να τα αναφέρω. Τώρα τα σκέφτομαι και γελάω. Ένα πράγμα που έμαθα από την εμμηνόπαυση είναι να μην έρχομαι σε δύσκολη θέση για τις φυσικές λειτουργίες του σώματός μου. Αυτό πάντα θα κερδίζει, αδιαφορώντας για τη «δύσκολη θέση» που με φέρνει.
Είμαι βέβαιη πως πολλές από εσάς θα έχετε ήδη χαμογελάσει αναγνωρίζοντας κάποια από αυτά που περιγράφω. Ίσως και το επόμενο μου βίωμα να σας φανεί οικείο.
ΖΥΓΑΡΙΑ
Μήπως χαλάνε ομαδικά κατά τη διάρκεια της εμμηνόπαυσης;
Μήπως συνωμοτούν κρυφά μεταξύ τους για να μας εξοντώσουν;
Τι συμβαίνει στις ζυγαριές όταν μπαίνεις στην εμμηνόπαυση και ενώ τρως πάνω-κάτω το ίδιο με πριν, συνεχίζεις και περπατάς με τη φίλη σου στο δασάκι ή το πάρκο της περιοχής, κάνεις πιλάτες και γιόγκα, χρησιμοποιείς τη στέβια, τα lactose free, sugar free, fat free προϊόντα που κάπως κατευνάζουν τις ενοχές σου, ο δείκτης της ζυγαριάς ξαφνικά κινείται μόνο αυξητικά; Δεν έχει άλλη κίνηση για καιρό.
Και αν είναι ηλεκτρονική η ζυγαριά, εκεί είναι που τρελαίνεσαι.
Ανεβαίνεις την πρώτη φορά: 63.8
Ανεβαίνεις τη δεύτερη για να επιβεβαιώσεις την αθλιότητα της κατάστασης: 64.1
Χαρούμενη σκέφτεσαι πως κάτι δεν πάει καλά, οπότε ξανά δοκιμάζεις γεμάτη ελπίδα: 64.7
Κατεβαίνεις (κλωτσώντας τη ζυγαριά κάτω από το ντουλάπι για να μην τη σπάσεις) και κοιτιέσαι γυμνή στον καθρέφτη:
«Μα καλά, η μέση μου πού πήγε; Και τα μπράτσα μου πότε έγιναν σαν τα ρολά κοτόπουλο που πουλάνε στα κατεψυγμένα των σούπερ μάρκετ;
Τα σουτιέν μου γιατί ξεχειλίζουν και τα πλευρά μου γιατί έχουν ανοίξει σαν ακορντεόν;»
Και κάπου εκεί αναδύεται θυμός, αηδία, αίσθηση αδικίας και απελπισία. Όχι από την πρώτη φορά (εκεί υπάρχει ακόμα ελπίδα), αλλά μετά την πάροδο των πρώτων μηνών που βλέπεις τα πάντα να αλλάζουν, να ζαρώνουν ή να μεγεθύνονται και ταυτόχρονα να κρεμάνε, ενώ εσύ αντιστέκεσαι σθεναρά παίρνοντας ορμόνες, χάπια, λιώνοντας από την πείνα, αφήνοντας το κοκαλάκι σου πάνω στο διάδρομο του γυμναστηρίου… και τότε έρχεται και το κερασάκι στην τούρτα. Πας για επαναληπτικό τεστ οστεοπόρωσης και βγαίνουν τα αποτελέσματα… ο ξινός (γιατρός) σου λέει με απόλυτη απάθεια:
«Έχετε πάρει έξι κιλά από την προηγούμενη μέτρηση και έχετε χάσει τέσσερις πόντους από το ύψος σας».
«Εύχομαι να τους έχεις χάσει και εσύ από κει που ξέρεις ….» ( από μέσα μου πάντα , απέξω κυρία )
Τον κοιτάς ελαφρώς δολοφονικά και ενώ χαμογελάει σχεδόν διασκεδάζοντας, σε ρωτάει:
«Έχετε μπει σε εμμηνόπαυση, εεεε;»
«Αααααααααααααα… ουρλιάζεις εσωτερικά. Ααααααααααααααααααααντε και γαμησου ρε μαλάκα», ξαναλές εσωτερικά.
Ενώ εξωτερικά, με όλη σου την αξιοπρέπεια, ρωτάς: «Τι σας οφείλω;»
Τα δώρα της εμμηνόπαυσης
Κάθε εμπειρία είναι και μια μοναδική ευκαιρία. Αυτό είναι το μότο μου.
Δεν υπάρχει περίπτωση να μην έβρισκα τον τρόπο να μετατρέψω αυτή την εμπειρία σε μια ευκαιρία.
Τι ευκαιρία; Μπορεί να αναρωτηθεί κάποιος.
Στον χώρο που κινούμαι, της αυτογνωσίας, της πνευματικότητας, της θεραπείας, η κάθε εμπειρία, όταν μένουμε ανοιχτοί σε αυτήν, μας φέρνει και δώρα. Δώρα μάθησης, ενδυνάμωσης, σοφίας, κατανόησης, συμπόνοιας, συνειδητότητας.
Ήμουν σίγουρη και για την εμμηνόπαυση. Η αντίστασή μου και όλα τα δυσάρεστα συναισθήματα που αναδύονταν με έκαναν να αργήσω να τα αντιληφθώ, αλλά ταυτόχρονα έφεραν στην επιφάνεια αφρόντιστα κομμάτια του εαυτού μου.
Οι συναισθηματικές μου δυσκολίες είχαν σχέση με την αλλαγή στο σώμα μου, στο σεξ, στη χαμηλή μου ενέργεια, στην ξαφνική έλλειψη αίσθησης θηλυκότητας που πάντοτε ένιωθα, στην αλλαγή του σώματός μου (ααα, το είπα αυτό).
Ένιωθα πως ήμουν φυλακισμένη σε ένα σώμα που δεν ήταν δικό μου και αυτό με έκανε να καταλάβω την μπούρδα που πίστευα για χρόνια: πως αποδεχόμουν και αγαπούσα το σώμα ακριβώς όπως ήταν.
Καμία σχέση. Έκανα πως το αγαπούσα και το αποδεχόμουν ακριβώς όπως ήταν, απλά γιατί ταίριαζε στα στάνταρ που είχα γι’ αυτό. Μόλις έγινε η πρώτη απόκλιση, άρχισα να το κοιτάζω απορριπτικά. Στη δεύτερη μεγαλύτερη απόκλιση, έριξα μια μούντζα στον καθρέφτη. Στην τρίτη, έβρισα δυνατά. Και στην τελευταία, εξοργισμένη, με δάγκωσα στο υπέρ-αφράτο πια μπράτσο μου.
Εκεί κάθισα γυμνή στα πλακάκια και είπα: «Λεώνα, κάτι δεν πάει καλά. Θα το έκανες ποτέ αυτό ή κάποιο από τα προηγούμενα σε ένα από τα παιδιά σου που λατρεύεις;»
Η απάντηση ήταν ένα τεράστιο, ηχηρό ΟΧΙ. ΠΟΤΕ.
Άρα, για να το κάνεις στον εαυτό σου, μάλλον δεν τον αγαπάς και δεν τον αποδέχεσαι όπως παραμυθιαζόσουν.
Μέσα από το μίσος, την οργή, την απόρριψη, την απελπισία άρχισε να γεννιέται κάτι νέο.
Είχα από μικρή το χάρισμα της μετουσίωσης και το έβαλα σε χρήση ακόμη μια φορά.
Αποφάσισα να βοηθήσω, να φροντίσω, να αγκαλιάσω τον πονεμένο μου εαυτό.
Άρχισα να γράφω λόγια αγάπης, θετικές δηλώσεις, διαλογισμούς. Άρχισα να διαβάζω όσο το δυνατόν περισσότερο για να κατανοήσω με τρυφερότητα αυτό που βίωνε το σώμα μου.
Έτσι δημιούργησα διάφορα ωραία πράγματα που θα μοιραστώ εδώ και μαζί σας, αλλά έβαλα και σε προσωπική χρήση διάφορες από τις εκπαιδεύσεις του παρελθόντος, που δεν είχαν χρησιμοποιηθεί για την εμμηνόπαυση:
Ρείκι
Chakra Balancing
Θετικές δηλώσεις
Διαλογισμός
Και φυσικά, συνεδρίες αυτογνωσίας/θεραπείας για να αναγνωρίσουμε τον κύκλο που κλείνει: τι αφήνουμε πίσω μας ως γυναίκες, να δουλέψουμε το κομμάτι της αποδοχής και της ευγνωμοσύνης για τις εμπειρίες που λάβαμε στην γόνιμη περίοδό μας, και να προετοιμάσουμε με χαρά τον κύκλο που ανοίγει: τις νέες εμπειρίες που φέρνει και το πώς θα συνδεόμαστε πλέον μέσω αυτής της νέας φάσης ζωής.
Τι δείχνουν οι έρευνες για όσα με βοήθησαν
(και βοηθούν πολλές γυναίκες)
Διαλογισμός / Mindfulness: Σε πολλές μελέτες και μετα-αναλύσεις, παρεμβάσεις mindfulness έχουν εξακριβωθεί βελτίωση της ποιότητας ζωής και μείωση της επιβάρυνσης από αγγειοκινητικά συμπτώματα (εξάψεις/νυχτερινές εφιδρώσεις), καθώς και βελτιώσεις σε στρες και ψυχολογικούς δείκτες.
Ψυχοθεραπεία Η προσέγγιση αυτή έχει ισχυρή ερευνητική στήριξη για τη μείωση του «πόσο πρόβλημα» γίνονται οι εξάψεις/νυχτερινές εφιδρώσεις στην καθημερινότητα, καθώς και για τη διαχείριση ύπνου, άγχους και διάθεσης.
Μας προσφέρει την ευκαιρία να αποκτήσουμε το σθένος να απελευθερώσουμε το παλιό και να καλωσορίσουμε το νέο . Φέρνει στην επιφάνεια τα αφρόντιστα κομμάτια μας και μας μαθαίνει τρόπους να τα αγκαλιάσουμε και να τα φορτίσουμε με αποδοχή και αγάπη
Ανακαλύπτουμε θαυμαστα πράγματα για τη σχέση με τον εαυτό μας καθώς και με τους άλλους
Reiki: Υπάρχουν κλινικές μελέτες που δείχνουν ότι το Reiki μπορεί να μειώσει συνολικά εμμηνοπαυσιακά συμπτώματα και δείκτες κατάθλιψης σε εμμηνοπαυσιακές γυναίκες.
Θετικές δηλώσεις / Self-affirmation: Η έρευνα στις self-affirmation παρεμβάσεις δείχνει ότι ενεργοποιούνται νευρωνικά συστήματα που σχετίζονται με αυτο-σχετική επεξεργασία, θετική αξιολόγηση και ρύθμιση συναισθήματος, και μπορεί να λειτουργούν ως «buffer» στο στρες. Δεν είναι ειδικά «για την εμμηνόπαυση», αλλά είναι άμεσα σχετικό με το πώς αντέχει ψυχικά το σώμα μια μεγάλη μετάβαση. Συνολικά, οι πιο σύγχρονες συστηματικές ανασκοπήσεις για mind-body παρεμβάσεις σε περι- και μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες δείχνουν μεγάλη ωφέλεια σε ύπνο, άγχος και διάθεση, με μηδέν ρίσκο, όταν εφαρμόζονται σωστά και με συνέπεια.
⸻
Κλείνοντας αγαπημένες
Αν κάτι μου δίδαξε η εμμηνόπαυση, είναι ότι δεν είναι «το τέλος». Είναι ένα κατώφλι. Ένα πέρασμα. Μια πρόσκληση να γίνουμε πιο αληθινές.
Να σταματήσουμε να πολεμάμε το σώμα μας και να μάθουμε να το ακούμε.
Να σταματήσουμε να απαιτούμε από εμάς να λειτουργούμε σαν να μην άλλαξε τίποτα — ενώ άλλαξαν όλα.
Και κάπου εκεί, μέσα στην αναστάτωση, αρχίζει να γεννιέται μια νέα σχέση: με το σώμα, με τη θηλυκότητα, με τη ζωή.
Όχι πιο «τέλεια». Πιο ειλικρινής. Πιο τρυφερή. Πιο δυνατή.
ΚΑΙ πιο απελευθερωμένη από ποτέ !!!
Και αν κάτι θέλω να μείνει από αυτό το κείμενο είναι το εξής: δεν είσαι μόνη. Και δεν είσαι «χαλασμένη». Είσαι σε μετάβαση.
Και κάθε μετάβαση, όταν της δώσεις χώρο, φέρνει ανεκτίμητα δώρα που τα έχεις κερδίσει ΕΣΥ ! Κανένας δεν μπορεί να στα πάρει !
Πες ευχαριστώ σε όσα έκλεισαν και καλωσόρισε όσα έρχονται
