Τα σημάδια στο σώμα και η ντροπή που μας έμαθαν να νιώθουμε!
πάρχει μια στιγμή που την ξέρουμε σχεδον όλες. Είναι η στιγμή που βγαίνεις στην παραλία και κοιτάς πρώτα γύρω. Δεξιά, αριστερά. Μην κοιτάξει κάποιος. Μην δει το σημάδι. Το σημάδι από μια ασθένεια. Από μια επέμβαση. Από μια δερματοπάθεια. Από φάρμακα. Από χρόνια πόνου. Από ζωή. Και τότε μαζεύεσαι. Φοράς κάτι πιο μακρύ. Κάθεσαι λίγο πιο πίσω. Δεν μπαίνεις στο νερό. Δεν χορεύεις. Δεν χαίρεσαι. Γιατί;
Της Ρίτας Σταματάκη
Ποιος μας έμαθε να ντρεπόμαστε για το σώμα που μας κρατάει όρθιες;
Εμείς οι γυναίκες, ειδικά στην ηλικία του Me-No-Pause, στην εμμηνόπαυση και γύρω από αυτή, το ζούμε έντονα. Το σώμα αλλάζει. Αλλάζει το δέρμα. Αλλάζουν οι αρθρώσεις. Αλλάζει το βάρος. Εμφανίζονται σημάδια που δεν είχαμε. Και μαζί εμφανίζεται και μια ντροπή που δεν μας ανήκει.
Καταφεύγουμε σε κακότροπα βλέμματα προς τον εαυτό μας. Κοιτάμε δεξιά αριστερά μην κοιτάξει κάποιος άλλος άκομψα. Και στο τέλος ξεχνάμε το πιο βασικό:
Κανένας δεν είναι τέλειος.
Και αν έχει σήμερα τέλειο δέρμα, μπορεί αύριο να μην έχει. Ή μπορεί να έχει τέλειο δέρμα και να κουβαλάει τόσα άλλα προβλήματα που δεν φαίνονται. Έναν χωρισμό. Ένα παιδί που δοκιμάζεται. Μια διάγνωση που δεν έχει πει. Μια μοναξιά που δεν φαίνεται στο Instagram.
Το τέλειο δέρμα δεν σημαίνει τέλεια ζωή.
Και το σώμα μας δεν είναι βιτρίνα για να εγκριθεί. Είναι ημερολόγιο.
Είναι ιστορία. Γέννησε. Αγάπησε. Πόνεσε. Άντεξε. Πήρε φάρμακα. Ξενύχτησε. Δούλεψε. Στάθηκε.
Τα σημάδια στο σώμα από ασθένειες δεν είναι ελάττωμα. Είναι απόδειξη ότι το σώμα πάλεψε. Και παλεύει.
Και ξέρεις τι μαθαίνουν οι κόρες μας όταν μας βλέπουν να κρυβόμαστε; Μαθαίνουν να κρύβονται και αυτές. Ενώ θέλουμε να μάθουν το αντίθετο: Ότι η ομορφιά είναι να είσαι παρούσα. Με το σώμα σου, όπως είναι σήμερα.
Γι' αυτό, σε εσένα που διαβάζεις και φοράς μακρύ μανίκι 40 βαθμούς. Σε εσένα που αποφεύγεις την παραλία. Σε εσένα που κοιτάς τον καθρέφτη και βλέπεις πρώτα το σημάδι και μετά εσένα.
Έλα. Πάμε μαζί.
Όχι τέλειες. Αληθινές.
Φόρεσε το μαγιό. Μπες στο νερό. Χόρεψε. Ζήσε.
Γιατί στο Me-No-Pause κάνουμε παύση στη ντροπή. Και πατάμε play στη ζωή.
