HealthLatest

Ψυχολογία: “Δεν είμαι γκρινιάρα, είμαι στον Οκτώβριο μου”

Ψυχολογία: "Δεν είμαι γκρινιάρα, είμαι στον Οκτώβριο μου"
Y

πάρχει μια ώρα τον Οκτώβριο που τα αλλάζει όλα. Πέντε το απόγευμα. Το φως πέφτει απότομα, το σπίτι σκοτεινιάζει και εγώ νιώθω να αλλάζω διάθεση χωρίς προειδοποίηση. Το πρωί ήμουν μια χαρά. Στο σκοτεινιασμένο απόγευμα, θέλω να βάλω τα κλάματα χωρίς λόγο.

Της Ρίτας Σταματάκη

Αν το έχεις νιώσει, δεν είσαι μόνη. Και σίγουρα δεν είσαι γκρινιάρα.

Είμαι στον Οκτώβριο μου. Έτσι το λέω πια.
Λιγότερο φως + εμμηνόπαυση = ένας άλλος εγκέφαλος
Το λέω απλά, όπως το ζω. Τον Οκτώβριο έχουμε λιγότερο φως. Αυτό από μόνο του ρίχνει τη διάθεση σε όλους. Βάλε τώρα και την εμμηνόπαυση. Ο ύπνος είναι πιο ελαφρύς, οι εξάψεις σε ξυπνάνε, οι ορμόνες κάνουν τα δικά τους πάνω κάτω. Το νευρικό σύστημα γίνεται πιο ευαίσθητο.

Εγώ το καταλαβαίνω από τρία σημάδια:

Πρώτον, νεύρα από το πουθενά. Με εκνευρίζει το φως της κουζίνας, ο θόρυβος της τηλεόρασης, ένα μήνυμα που το πρωί δεν θα με πείραζε καθόλου.
Δεύτερον, κλάμα χωρίς λόγο. Βλέπω μια φωτογραφία, ακούω ένα τραγούδι και δακρύζω. Όχι από στεναχώρια. Από φόρτιση.
Τρίτον, δεν με αναγνωρίζω στον καθρέφτη. Κοιτάζω και λέω: ποια είναι αυτή η κουρασμένη; Πού πήγε η άλλη που γελούσε δυνατά; Είναι μια στιγμή που όλες την έχουμε περάσει. Δεν είναι ματαιοδοξία. Είναι ταυτότητα.
Κάποτε νόμιζα ότι φταίω εγώ. Ότι γίνομαι δύσκολη. Τώρα ξέρω ότι είναι ο Οκτώβριός μου. Και όπως κάθε εποχή, θέλει τα δικά του ρούχα.

Εμμηνόπαυση και ψυχολογία: το σκοτεινιασμένο απόγευμα

Έτσι το λέω πια. Το σκοτεινιασμένο απόγευμα. Εκείνο το διάστημα στις 5 που νυχτώνει νωρίς και δεν έχεις προλάβει να κάνεις τίποτα για σένα. Έρχεται ένα κύμα. Βαραίνει το στήθος, κλείνει το μυαλό, θέλεις να χωθείς στον καναπέ και να μην μιλήσεις σε κανέναν.
Δεν το πολεμάω πια. Το περιμένω. Και έχω τη δική μου ρουτίνα με 3 πράγματα. Όχι συμβουλές. Αυτό που κάνω εγώ και με βοηθάει να περάσει το σκοτεινιασμένο απόγευμα.

1. Βόλτα. Έστω 10 λεπτά έξω, με φως.

Δεν μιλάω για γυμναστική. Μιλάω για βόλτα έξω πριν νυχτώσει τελείως. Βάζω το μπουφάν, παίρνω τα κλειδιά και βγαίνω στο τετράγωνο. Χωρίς ακουστικά. Κοιτάω τον ουρανό, τα δέντρα, τα φώτα που ανάβουν στα σπίτια.
Το φυσικό φως, ακόμα και συννεφιασμένο, είναι σαν κουμπί reset. Μετά από 10 λεπτά, η αναπνοή μου αλλάζει. Δεν φτιάχνονται όλα μαγικά, αλλά το σκοτεινιασμένο απόγευμα δεν με πνίγει πια. Με πάει.
Αν βρέχει, βγαίνω στο μπαλκόνι. Ίδια λογική. Αέρας και φως στο πρόσωπο.

2. Φως μέσα στο σπίτι. Ζεστό και απαλό.

Όταν γυρνάω, δεν ανάβω το μεγάλο, ψυχρό φως του σαλονιού. Αυτό με κάνει χειρότερα. Ανάβω ένα ζεστό φωτιστικό, χαμηλό, κίτρινο. Ένα κερί αν είμαι μόνη. Βάζω μια μουσική χαμηλά, όχι ειδήσεις.
Φτιάχνω κάτι ζεστό να πιω. Χαμομήλι, τσάι, ζεστό νερό με λίγο μέλι. Κρατάω την κούπα με τα δύο χέρια. Είναι μικρό, αλλά είναι τελετουργία. Λέω στον εαυτό μου: τώρα φροντίζεις εσένα.
Το φως μέσα στο σπίτι τον Οκτώβριο δεν είναι πολυτέλεια. Είναι φάρμακο διάθεσης.

3. Τηλέφωνο σε φίλη. Όχι για να αναλύσω, για να ακουστώ.

Αυτό ήταν το πιο δύσκολο να το μάθω. Να μην τα κρατάω μέσα μου για να μην γίνω βάρος.
Έχω δύο φίλες που ξέρουν τι θα πω. Παίρνω τηλέφωνο και λέω: "Με έπιασε το σκοτεινιασμένο απόγευμα". Δεν χρειάζεται να εξηγήσω πολλά. Γελάνε και μου λένε: "Κι εμένα σήμερα". Μιλάμε 5 λεπτά. Μερικές φορές δεν μιλάμε καν για αυτό. Μιλάμε για κάτι άσχετο, για μια σειρά, για τα παιδιά.
Το να ακουστείς χωρίς να σε διορθώσει κανείς, είναι μισή θεραπεία.
Αυτά τα τρία δεν είναι λύση για όλα. Είναι η δική μου ρουτίνα για να περάσει το σκοτεινιασμένο απόγευμα.

Τι δεν με βοηθάει καθόλου

Το να κάθομαι και να σκρολάρω στο κινητό στο σκοτάδι. Με ρίχνει πιο πολύ.
Το να λέω στον εαυτό μου "έλα, συνέλθε". Δεν συνέρχομαι με διαταγή.
Το να μένω νηστική ή να τρώω πολύ γλυκό για παρηγοριά. Μετά νιώθω χειρότερα.
Το έμαθα με τα χρόνια. Δεν χρειάζεται να γίνω σούπερ ηρωίδα τον Οκτώβριο. Χρειάζεται να γίνω πιο απαλή μαζί μου.

Δεν είμαι γκρινιάρα. Είμαι γυναίκα στον Οκτώβριό της

Αν με βλέπεις έξω και είμαι λίγο πιο ευαίσθητη, λίγο πιο απότομη, λίγο πιο δακρυσμένη, να ξέρεις δεν είναι ότι γκρίνιαξα ξαφνικά. Είναι ότι είμαι σε μια φάση που το σώμα και το φως μου ζητάνε περισσότερη προσοχή.
Και αυτό δεν είναι αδυναμία. Είναι δύναμη να το λες.
Μέσα από το Me_NO_pause θέλω να το λέμε ανοιχτά. Να λέμε: σήμερα έχω Οκτώβριο. Σήμερα θέλω 10 λεπτά βόλτα, ζεστό φως και μια φίλη στο τηλέφωνο. Και αύριο θα είναι αλλιώς.
Γιατί μπορούμε να είμαστε ΑΣΤΑΜΑΤΗΤΕΣ σε κάθε ηλικία, ακόμα και στο σκοτεινιασμένο απόγευμα του Οκτωβρίου. Ειδικά τότε.
Εσύ τι κάνεις όταν σε πιάνει το σκοτεινιασμένο απόγευμα; Γράψε μου στα σχόλια. Να φτιάξουμε μαζί μια λίστα με μικρές ρουτίνες που μας κρατάνε.

Το άρθρο είναι βιωματικό και δεν αντικαθιστά συμβουλή ειδικού ψυχικής υγείας. Αν η κακή διάθεση επιμένει για εβδομάδες, επηρεάζει τον ύπνο, την όρεξη ή την καθημερινότητα, μίλησε με τον γιατρό ή με ειδικό.

Back to top