Θετικές δηλώσεις για το σώμα | Leona Laios

Εμμηνόπαυση: μια ευκαιρία να αγαπήσεις το σώμα σου

Όλη μας τη ζωή, σχεδόν χωρίς να το καταλαβαίνουμε, μαθαίνουμε να κοιτάμε το σώμα μας μέσα από το φίλτρο της σύγκρισης και της κριτικής. Πάντα κάτι φαίνεται να μην είναι αρκετό. Άλλοτε είμαστε πολύ κοντές ή πολύ ψηλές, πολύ γεμάτες ή πολύ λεπτές. Μας ενοχλούν οι ραγάδες, τα σημάδια, αργότερα η χαλάρωση. Μας απασχολεί το δέρμα μας, το χρώμα των μαλλιών, τα μάτια που δεν είναι τόσο εντυπωσιακά, τα χείλη που είναι πολύ λεπτά ή τα δόντια που φαίνονται μεγάλα.

Σχεδόν πάντα υπάρχει κάτι που θέλουμε να αλλάξουμε.

Και έτσι περνούν τα χρόνια μέσα σε μια σιωπηλή απόσταση από το ίδιο μας το σώμα.

Μεγαλώνουμε συνδεδεμένες με την απόρριψη, την επίκριση και τη διαρκή αξιολόγηση ενός σώματος που δεν έχει άλλον λόγο ύπαρξης παρά να είναι ο ιερός οίκος της ψυχής μας και το όχημα μέσα από το οποίο βιώνουμε τη ζωή. Μέσα από αυτό νιώθουμε, αγγίζουμε, δημιουργούμε, γεννάμε, αντέχουμε, συνεχίζουμε. Κι όμως, για δεκαετίες το αντιμετωπίζουμε σαν κάτι που πρέπει συνεχώς να διορθωθεί.

Η εμμηνόπαυση έρχεται σαν ένα κατώφλι. Στην αρχή συχνά τη συναντάμε με αντίσταση. Είναι ο αποχαιρετισμός του γόνιμου κύκλου, ενός κομματιού της ζωής που ήταν βαθιά δεμένο με τη θηλυκή μας αρχή. Και κάθε αποχαιρετισμός φέρνει μαζί του συναισθήματα. Μπορεί να υπάρχει φόβος, θλίψη, αβεβαιότητα. Μπορεί να υπάρχει η αίσθηση ότι κάτι τελειώνει.

Κι όμως, μαζί με αυτό που κλείνει, ανοίγει ένας νέος κύκλος.

Μια βαθιά πρόσκληση να σταθούμε αλλιώς απέναντι στο σώμα μας. Όχι πια σαν κριτές. Αλλά σαν σύμμαχοι.

Και τι έγινε αν μεγάλωσε λίγο η μέση;

Και τι έγινε αν το δέρμα άλλαξε;

Και τι έγινε αν το σώμα δεν έχει την ίδια ενέργεια όπως παλιά;

Δίπλα σε αυτές τις αλλαγές γεννιέται κάτι πολύτιμο: ελευθερία. Λιγότερη ανάγκη να αποδείξουμε, περισσότερη ανάγκη να νιώσουμε. Λιγότερη πίεση να ανταποκριθούμε σε εικόνες, περισσότερη ειλικρίνεια με αυτό που πραγματικά είμαστε.

Για πολλές γυναίκες, αυτή είναι η πρώτη φορά που αρχίζουν να ακούν το σώμα τους αντί να το πιέζουν. Να το φροντίζουν αντί να το κρίνουν. Να το σέβονται για όσα κουβάλησε και για όσα άντεξε. Και μέσα από αυτή τη στροφή γεννιέται μια πιο ώριμη αγάπη — μια αγάπη ήσυχη, γειωμένη και αληθινή.

Σε αυτή τη φάση της ζωής, πολλές φορές χρειαζόμαστε έναν ήπιο τρόπο για να ξαναπλησιάσουμε το σώμα μας. Όχι μέσα από προσπάθεια, αλλά μέσα από παρουσία. Ο διαλογισμός μπορεί να γίνει ένα τέτοιο μονοπάτι επανασύνδεσης. Μια στιγμή μέσα στην ημέρα όπου σταματάμε, κλείνουμε τα μάτια και στρεφόμαστε με τρυφερότητα προς τα μέσα.

Μέσα από αυτή τη διαδικασία, η εσωτερική κριτική αρχίζει να μαλακώνει. Ο νους ησυχάζει. Η προσοχή επιστρέφει στο σώμα όχι για να το διορθώσει, αλλά για να το νιώσει. Σιγά σιγά, η σχέση αλλάζει. Από την απόσταση περνάμε στην επαφή. Από την αυστηρότητα στη φροντίδα. Και εκεί αρχίζει να γεννιέται κάτι πολύ βαθύτερο: η αποδοχή.

Ο διαλογισμός που συνοδεύει αυτό το άρθρο δημιουργήθηκε ακριβώς με αυτή την πρόθεση. Να προσφέρει έναν ήρεμο χώρο όπου μπορείς να σταθείς δίπλα στο σώμα σου με σεβασμό και ευγνωμοσύνη. Να θυμηθείς ότι δεν είναι ο εχθρός σου. Είναι ο σύντροφός σου σε όλη τη διαδρομή της ζωής.

Και κάπου εκεί, σχεδόν αθόρυβα, γεννιέται η ευγνωμοσύνη.

Ευγνωμοσύνη για το σώμα που στάθηκε δίπλα σου σε κάθε στάδιο. Για τις εμπειρίες που σου επέτρεψε να ζήσεις. Για τη δύναμη με την οποία σε κράτησε όρθια, ακόμα και στις δύσκολες στιγμές.

Δεν είναι δεδομένο να φτάσει μια γυναίκα σε αυτή την ηλικία. Δεν είναι δεδομένο να ζήσει τόσους κύκλους, τόσες μεταμορφώσεις, τόσες εποχές της ύπαρξής της. Η εμμηνόπαυση δεν είναι μόνο μια βιολογική αλλαγή. Είναι ένας μεταμορφωτικός κύκλος που σου υπενθυμίζει ότι συνεχίζεις να εξελίσσεσαι, να βαθαίνεις, να ωριμάζεις.

Και ίσως, για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, να μπορείς να σταθείς μπροστά στο σώμα σου χωρίς κριτική.

Μόνο με μια ήσυχη αναγνώριση.

Και ένα βαθύ, αληθινό «ευχαριστώ, σε αποδέχομαι , σε αγαπώ ».